استراتژی‌های جدید فرمولاسیون خوراک را برای بهره‌وری تولید خوک و طیور بهینه می‌کنند

منابع انرژی بخش عمده‌ای از فرمول‌های خوراک را تشکیل می‌دهند و می‌توانند تا 99 درصد جیره را شامل شوند. گزینه‌های پرکاربرد شامل ذرت، سورگوم، گندم، جو، یولاف، برنج و محصولات جانبی مختلف پردازش غلات هستند.

از آنجایی که تراکم انرژی و محتوای فیبر در مواد تشکیل دهنده متفاوت است، فرمولاتورها معمولاً میزان گنجاندن را بر اساس گونه، مرحله تولید و عرضه محلی تنظیم می‌کنند. پردازش فیزیکی و مکمل آنزیمی اغلب زمانی استفاده می‌شوند که غلات با انرژی کمتر سهم بیشتری از جیره را تشکیل دهند.

پروتئین دومین جزء اصلی تغذیه‌ای پس از انرژی است. استفاده مؤثر از پروتئین به تعادل اسیدهای آمینه بستگی دارد تا حیوان بتواند نیتروژن خوراک را به طور مؤثر تبدیل کند.

• کنجاله سویا: به طور گسترده به عنوان یک منبع پروتئین با کیفیت بالا شناخته شده است، با محتوای پروتئین خام 40-50 درصد، و به عنوان یک ماده معیار در فرمولاسیون استفاده می‌شود.
• کنجاله کلزا و کانولا: به عنوان جایگزینی برای کنجاله سویا استفاده می‌شود، با توجه به عوامل ضد تغذیه‌ای مانند گلوکوزینولات‌ها و اسید اروسیک؛ جایگزینی به طور کلی توصیه می‌شود که بیش از 50 درصد نباشد.
• کنجاله آفتابگردان: حاوی 29-30 درصد پروتئین خام است اما فیبر بالاتری دارد، بنابراین هضم اسیدهای آمینه نیاز به توجه دارد.
• کنجاله پنبه دانه: سرشار از پروتئین اما محدود به سمیت گو سیپول، با گنجاندن توصیه شده معمولاً نه بیشتر از 20 درصد.
• مواد تشکیل دهنده مشتق شده از حیوانات: مانند پودر ماهی و آب پنیر خشک شده، عمدتاً برای حیوانات جوان برای متعادل کردن نیازهای اسیدهای آمینه استفاده می‌شود؛ استفاده معمولاً به دلیل هزینه بالا محدود است.

طراحی جیره مدرن فراتر از تعادل مواد مغذی برای شامل شدن کارایی پردازش، تأثیر زیست محیطی و مدیریت هزینه است.

• استفاده از آنزیم: آنزیم‌های اگزوژن می‌توانند استفاده از اجزای غیرقابل هضم در مواد خوراک را بهبود بخشند.
• ملاحظات زیست محیطی: فرمولاسیون دقیق می‌تواند دفع نیتروژن و فسفر را کاهش دهد و ردپای زیست محیطی تولید دام را کم کند.
• کنترل هزینه: میزان گنجاندن در پاسخ به در دسترس بودن محلی مواد تشکیل دهنده و نوسانات قیمت به طور پویا تنظیم می‌شود.

این تنظیمات به طور کلی در محدوده‌های خاص گونه‌ها برای محافظت از عملکرد گوارشی و جلوگیری از اثرات ضد تغذیه‌ای انجام می‌شود. هدف حفظ عرضه مداوم مواد مغذی در حالی که به تغییرات در بازارهای مواد خام پاسخ داده می‌شود.