افزودنی‌های خوراک پروبیوتیک سلامت و بهره‌وری دام را افزایش می‌دهند

در مواجهه با افزایش هزینه های خوراک و شیوع مکرر اسهال نوزادان، تولیدکنندگان دام به طور فزاینده ای به افزودنی های غذایی پروبیوتیک به عنوان یک راه حل بالقوه پیشرفت می پردازند.اما آیا این مکمل های میکروبی واقعا می توانند این چالش ها را حل کنند؟در این مقاله، اثربخشی، مکانیسم ها و کاربردهای آینده افزودنی های پروبیوتیک در تغذیه حیوانات مورد بررسی قرار می گیرد.

افزودنی های غذایی پروبیوتیک شامل میکروارگانیسم های زنده هستند که در صورت استفاده در مقادیر کافی، مزایای سلامتی را به حیوانات میزبان می دهند.این مزایا معمولاً شامل بهبود عملکرد رشد می شوند.، بهبود بهره وری تبدیل مواد غذایی، تقویت ایمنی و کاهش بروز بیماری. بر خلاف افزودنی های سنتی مانند آنتی بیوتیک ها، پروبیوتیک ها یک روش ایمن تر،جایگزین پایدارتر ٬ به ویژه در میان نگرانی های فزاینده جهانی در مورد مقاومت آنتی بیوتیک.

در حالی کهلاکتوباسیلیسبر محصولات پروبیوتیک انسانی تسلط دارد، تغذیه حیوانات عمدتاً از:

• گونه های Enterococcus:سویه های انتخاب شده نشان دهنده تحمل استثنایی اسید / بیلی و ظرفیت استعمار روده ای هستند، به طور موثر باکتری های بیماری زا را مهار می کنند در حالی که تعادل میکروبی را حفظ می کنند.
• Saccharomyces cerevisiae (خمیر آبجو):طعم خوراکی را افزایش می دهد در حالی که آنزیم های هضم کننده تولید می کند و سموم را از طریق اجزای دیواره سلولی خود جذب می کند.
• گونه های باسیلوس:توانایی تشکیل اسپور آنها تضمین می کند که در طول پردازش خوراک و از طریق دستگاه گوارش زنده بمانند، با برخی از سویه ها که ترکیبات ضد میکروبی را علیه بیماری زا تولید می کنند.

پروبیوتیک ها از طریق مسیرهای متعدد مرتبط با یکدیگر عمل می کنند:

از طریق حذف رقابتی و تولید مواد ضد میکروبی، پروبیوتیک ها باکتری های مضر را سرکوب می کنند و در عین حال گونه های مفید را تقویت می کنند که برای هضم مطلوب، ایمنی،و سلامت کلی.

پروبیوتیک ها بازسازی سلول های اپیتلی را تحریک می کنند و اتصال های تنگ را تقویت می کنند، مانع انتخابی بیشتری در برابر سموم و عوامل بیماری زا ایجاد می کنند در حالی که پاسخ های التهابی را کاهش می دهند.

برخی پروبیوتیک ها با تعامل با بافت لنفوی روده، فعالیت سلول های ایمنی را در برابر عفونت افزایش می دهند، در حالی که برخی دیگر التهاب بیش از حد را که می تواند به بافت ها آسیب برساند، تنظیم می کنند.

بسیاری از پروبیوتیک ها آنزیم های گوارشی، ویتامین ها و اسیدهای آمینه را ترکیب می کنند، که باعث بهبود زیست دسترسی مواد مغذی از مواد غذایی می شود.

تحقیقات نشان می دهد مزایای خاص گونه:

• خوک:اسهال خنزير را کاهش داد، سرعت رشد را افزایش داد، و عملکرد تولید مثل سوزن را بهبود بخشید.
• مرغ:افزایش وزن، بهره وری خوراک، تولید تخم مرغ و کاهشسالمونلااستعمار.
• پشه ها:تخمیر رومن بهینه شده، افزایش تولید شیر/کیفیت در گاوهای شیری، و رشد بهتر گاوهای گوشت.

اثربخشی پروبیوتیک بستگی به:

• انتخاب سویه (خصوص گونه و هدف)
• دقت دوز (تخفیف دوز هیچ فایده ای ندارد؛ بیش از حد دوز خطر عوارض جانبی دارد)
• گونه های حیوانی و مرحله رشد
• شرایط مسکن و کیفیت خوراک
• زمان تعامل آنتی بیوتیک

در حالی که به طور کلی به عنوان ایمن شناخته می شود، خطرات احتمالی شامل:

• انتقال ژن مقاومتی آنتی بیوتیک (نیاز به غربالگری دقیق گونه دارد)
• عفونت های فرصت طلب در حیوانات ضعیف ایمنی
• واکنش های حساسیت بیش از حد نادر

اتحادیه اروپا استانداردهای تأییداتی سختگیرانه را حفظ می کند و در حال حاضر پس از بررسی جامع ایمنی و اثربخشی، تنها 19 فرمول پروبیوتیک مجوز موقت دریافت می کنند.

پرسش های کلیدی بدون پاسخ که تحقیقات علمی را هدایت می کنند:

• پویایی دقیق تعامل میکروبیوم
• مسیرهای مولکولی برای تقویت موانع روده
• مکانیسم های تعدیل ایمنی
• توسعه سویه های نسل بعدی
• رژیم های پروبیوتیک شخصی

افزونه های غذایی پروبیوتیک یک رویکرد تحولگر برای تولید پایدار دام را نشان می دهند. از طریق مکانیسم های چند وجهی که سلامت روده، ایمنی و تغذیه را هدف قرار می دهند،آنها به تولید کنندگان یک ابزار موثر برای افزایش بهره وری در حالی که کاهش وابستگی به آنتی بیوتیک ها را ارائه می دهند. اجرای موفق نیازمند استراتژی های متناسب با نیازهای خاص حیوانات و متغیرهای زیست محیطی است.نقش آنها در پیشرفت کشاورزی حیوانی به طور فزاینده ای حیاتی به نظر می رسد.